Przędza pluszowa pojawiła się w Chinach po wojnie opiumowej. Na najwcześniejszych zdjęciach, jakie widzieliśmy, Chińczycy nosili albo skórzane szaty (z wszelkiego rodzaju skórą wewnątrz i satyną lub materiałem na zewnątrz), albo bawełniane szaty (wewnątrz i na zewnątrz) zimą. Wszystkie były wykonane z waty w środku, grube i grube, zwłaszcza dzieci, jak okrągłe kulki. Pierwszymi ludźmi, którzy robili swetry na drutach, byli cudzoziemcy, którzy przybyli do Chin. Stopniowo wiele bogatych i modnych kobiet również zaczęło uczyć się ręcznego robienia na drutach. Na początku XX wieku w nadmorskich miastach, takich jak Szanghaj i Tianjin, dzierganie swetrów stało się powszechną praktyką.
Kłębek wełny, dwie bambusowe igły, leżące bezczynnie pod oknem salonu, słońce padające na ramiona kobiety przez haftowany biały parawan – ten rodzaj komfortu i spokoju jest nie do opisania. W Szanghaju wiele sklepów specjalizujących się w wełnianej przędzy ma mistrzów siedzących przy stole, uczących kobietom, które kupują wełnianą przędzę, robienia na drutach. Powoli, ręczne robienie swetrów stało się również źródłem utrzymania dla wielu kobiet. „Dobra robota” stopniowo zastąpiło „dobra robota w hafcie” i stało się komplementem dla kobiety za jej pomysłowość. Na starych szanghajskich kartach miesięcznych zawsze widnieje piękność z trwałą ondulacją, ubrana w kolorowy cheongsam i ręcznie robiony biały sweter z wydrążonym wzorem. Popularność ręcznie robionych swetrów przyczyniła się do szybkiego rozwoju przemysłu wełnianego. Nawet w latach wojny wiele gałęzi przemysłu krajowego zostało zmuszonych do zaprzestania produkcji, a przemysł wełniany ledwo dawał radę.
Czas publikacji: 19 lipca 2022 r.
