अफिम युद्ध पछि चीनमा प्लश धागोको परिचय भएको थियो। हामीले देखेका प्रारम्भिक तस्बिरहरूमा, चिनियाँहरूले या त छालाको लुगा (भित्र सबै प्रकारका छाला र बाहिर साटन वा कपडा भएको) वा जाडोमा सुती लुगा (भित्र र बाहिर) लगाउँथे। तिनीहरू सबै कपडाको बीचमा कपासको ऊन हुन्), बोसो र बोसो, विशेष गरी बच्चाहरू, गोलो बलहरू जस्तै। स्वेटर बुन्ने पहिलो व्यक्तिहरू चीन आएका विदेशीहरू थिए। बिस्तारै, धेरै धनी र फेसनेबल महिलाहरूले पनि हातले बुन्ने काम सिक्न थाले। २० औं शताब्दीको सुरुमा, सांघाई र टियांजिन जस्ता तटीय बस्ती शहरहरूमा, स्वेटर बुन्ने काम एक सामान्य अभ्यास बनिसकेको थियो। एक प्रकारको फेसन।
ऊनको गोला, दुई बाँसका सुईहरू, बैठक कोठाको झ्यालमुनि निष्क्रिय बसिरहेका, कढ़ाई गरिएको सेतो पर्दाबाट महिलाको काँधमा घाम चम्किरहेको, आराम र शान्तताको प्रकार अवर्णनीय छ। सांघाईमा, ऊनी धागोमा विशेषज्ञता भएका धेरै पसलहरूमा टेबलमा मास्टरहरू बसेका छन्, जसले ऊनी धागो किन्ने महिलाहरूलाई बुनाई सीप सिकाउँछन्। बिस्तारै, हातले बुनेको स्वेटर पनि धेरै महिलाहरूको लागि जीविकोपार्जनको माध्यम बनेको छ। "काममा राम्रो काम" ले बिस्तारै "कढ़ाईमा राम्रो काम" लाई प्रतिस्थापन गर्यो, र उनको चतुरताको लागि एक महिलाको प्रशंसा बन्यो। पुरानो सांघाई महिनाका कार्डहरूमा, सधैं रंगीन चेओङ्सम र खोक्रो ढाँचा भएको हातले बुनेको सेतो स्वेटर लगाएको पर्म-कपाल भएको सुन्दरी हुन्छ। हातले बुनेको स्वेटरको लोकप्रियताले ऊन उद्योगलाई द्रुत गतिमा विकास गर्यो। युद्धका वर्षहरूमा पनि, धेरै राष्ट्रिय उद्योगहरू उत्पादन बन्द गर्न बाध्य भए, र ऊन उत्पादन उद्योगले मुश्किलले कायम राख्न सक्यो।
पोस्ट समय: जुलाई-१९-२०२२
