អំបោះទន់ត្រូវបានណែនាំដល់ប្រទេសចិនបន្ទាប់ពីសង្គ្រាមអាភៀន។ នៅក្នុងរូបថតដំបូងបំផុតដែលយើងបានឃើញ ជនជាតិចិនស្លៀកអាវស្បែក (ដែលមានស្បែកគ្រប់ប្រភេទនៅខាងក្នុង និងក្រណាត់សាទីន ឬក្រណាត់នៅខាងក្រៅ) ឬអាវកប្បាស (ខាងក្នុង និងខាងក្រៅ) ក្នុងរដូវរងា។ ពួកវាទាំងអស់សុទ្ធតែជារោមចៀមកប្បាសនៅចំកណ្តាលក្រណាត់) ធាត់ និងធាត់ ជាពិសេសកុមារ ដូចជាបាល់មូល។ មនុស្សដំបូងគេដែលប៉ាក់អាវយឺតគឺជាជនបរទេសដែលបានមកដល់ប្រទេសចិន។ បន្តិចម្តងៗ ស្ត្រីអ្នកមាន និងទាន់សម័យជាច្រើនក៏បានចាប់ផ្តើមរៀនប៉ាក់ដោយដៃផងដែរ។ នៅដើមសតវត្សរ៍ទី 20 នៅក្នុងទីក្រុងតាំងទីលំនៅតាមឆ្នេរសមុទ្រដូចជាសៀងហៃ និងធានជីន ការប៉ាក់អាវយឺតបានក្លាយជាការអនុវត្តទូទៅ។ ប្រភេទនៃម៉ូដ។
ដុំរោមចៀមមួយដុំ ម្ជុលឫស្សីពីរ អង្គុយទំនេរនៅក្រោមបង្អួចបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ ព្រះអាទិត្យរះលើស្មារបស់ស្ត្រីម្នាក់តាមរយៈអេក្រង់ពណ៌សដែលប៉ាក់ មានអារម្មណ៍ស្រួល និងភាពស្ងប់ស្ងាត់ដែលមិនអាចពិពណ៌នាបាន។ នៅទីក្រុងសៀងហៃ ហាងជាច្រើនដែលមានជំនាញខាងអំបោះរោមចៀមមានអ្នកជំនាញអង្គុយលើតុ បង្រៀនជំនាញប៉ាក់ដល់ស្ត្រីដែលទិញអំបោះរោមចៀម។ យឺតៗ អាវយឺតប៉ាក់ដោយដៃក៏បានក្លាយជាមធ្យោបាយចិញ្ចឹមជីវិតសម្រាប់ស្ត្រីជាច្រើនផងដែរ។ «ការងារល្អ» បានជំនួសបន្តិចម្តងៗនូវ «ការងារប៉ាក់ដ៏ល្អ» ហើយបានក្លាយជាការសរសើរដល់ស្ត្រីចំពោះភាពប៉ិនប្រសប់របស់នាង។ នៅលើកាតខែសៀងហៃចាស់ៗ តែងតែមាននារីស្រស់ស្អាតសក់រួញពាក់ឆៀងសាំចម្រុះពណ៌ និងអាវយឺតប៉ាក់ដោយដៃពណ៌សដែលមានលំនាំប្រហោង។ ប្រជាប្រិយភាពនៃអាវយឺតប៉ាក់ដោយដៃបានធ្វើឱ្យឧស្សាហកម្មរោមចៀមអភិវឌ្ឍយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ សូម្បីតែនៅក្នុងឆ្នាំសង្គ្រាមក៏ដោយ ឧស្សាហកម្មជាតិជាច្រើនត្រូវបានបង្ខំឱ្យបញ្ឈប់ការផលិត ហើយឧស្សាហកម្មផលិតរោមចៀមស្ទើរតែមិនអាចរក្សាបាន។
ពេលវេលាបង្ហោះ៖ ថ្ងៃទី ១៩ ខែកក្កដា ឆ្នាំ ២០២២
