अफू युद्धानंतर चीनमध्ये मऊ धाग्यांचा वापर सुरू झाला. आम्ही पाहिलेल्या सर्वात जुन्या फोटोंमध्ये, चिनी लोक हिवाळ्यात एकतर चामड्याचे झगे (ज्यांच्या आतल्या बाजूला सर्व प्रकारचे चामडे आणि बाहेरच्या बाजूला सॅटिन किंवा कापड असायचे) किंवा सुती झगे (ज्यांच्या कापडाच्या मध्यभागी पूर्णपणे कापूस असायचा) घालत असत. हे कपडे जाडजूड आणि गुबगुबीत असत, विशेषतः लहान मुले, जी गोल चेंडूसारखी दिसत. स्वेटर विणणारे पहिले लोक चीनमध्ये आलेले परदेशी होते. हळूहळू, अनेक श्रीमंत आणि फॅशनेबल स्त्रियांनीही हाताने विणकाम शिकायला सुरुवात केली. २० व्या शतकाच्या सुरुवातीपर्यंत, शांघाय आणि तियानजिनसारख्या किनारपट्टीवरील शहरांमध्ये स्वेटर विणणे ही एक सामान्य फॅशन बनली होती.
लोकरीचा गोळा, दोन बांबूच्या सुया, दिवाणखान्याच्या खिडकीखाली निवांत पडलेल्या, भरतकाम केलेल्या पांढऱ्या पडद्यातून त्या स्त्रीच्या खांद्यांवर सूर्यप्रकाश पडत होता, तो आराम आणि शांतता अवर्णनीय होती. शांघायमध्ये, लोकरीच्या धाग्यांची विक्री करणाऱ्या अनेक दुकानांमध्ये तज्ज्ञ टेबलावर बसून, लोकरीचे धागे विकत घेणाऱ्या महिलांना विणकामाचे कौशल्य शिकवत असत. हळूहळू, हाताने स्वेटर विणणे हे अनेक महिलांसाठी उपजीविकेचे साधन बनले. "कामात उत्तम" या शब्दाने हळूहळू "भरतकामात उत्तम" या शब्दाची जागा घेतली आणि तो एखाद्या स्त्रीच्या कल्पकतेसाठी दिला जाणारा एक सन्मान बनला. जुन्या शांघायच्या मासिक कार्डांवर, रंगीबेरंगी चोंगसाम आणि पोकळ नक्षी असलेला हाताने विणलेला पांढरा स्वेटर घातलेली, कुरळ्या केसांची एक सुंदर स्त्री नेहमीच दिसायची. हाताने विणलेल्या स्वेटरच्या लोकप्रियतेमुळे लोकर उद्योगाचा झपाट्याने विकास झाला. अगदी युद्धाच्या काळातही, जेव्हा अनेक राष्ट्रीय उद्योगांना उत्पादन थांबवण्यास भाग पडले, तेव्हा लोकर उत्पादन उद्योग कसाबसा टिकून राहिला.
पोस्ट करण्याची वेळ: जुलै-१९-२०२२
