ଅଫିମ ଯୁଦ୍ଧ ପରେ ଚୀନରେ ପ୍ଲସ୍ ସୂତା ପ୍ରଚଳିତ ହୋଇଥିଲା। ଆମେ ଯେଉଁ ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଫଟୋଗୁଡ଼ିକ ଦେଖିଥିଲୁ, ସେଥିରେ ଚୀନୀମାନେ ଶୀତଦିନେ ଚମଡ଼ା ପୋଷାକ (ଭିତରରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ଚମଡ଼ା ଏବଂ ବାହାରେ ସାଟିନ୍ କିମ୍ବା କପଡା ସହିତ) କିମ୍ବା କପା ପୋଷାକ (ଭିତର ଏବଂ ବାହାରେ) ପିନ୍ଧୁଥିଲେ। ସେଗୁଡ଼ିକ କପଡାର ମଝିରେ ସମସ୍ତ କପା ପଶମ), ମୋଟା ଏବଂ ଚର୍ବି, ବିଶେଷକରି ପିଲାମାନେ, ଗୋଲ ବଲ୍ ପରି। ସ୍ୱେଟର ବୁଣାର ପ୍ରଥମ ଲୋକ ଥିଲେ ବିଦେଶୀ ଯେଉଁମାନେ ଚୀନ ଆସିଥିଲେ। ଧୀରେ ଧୀରେ, ଅନେକ ଧନୀ ଏବଂ ଫ୍ୟାଶନେବଲ୍ ମହିଳା ମଧ୍ୟ ହାତରେ ବୁଣା ଶିଖିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। 20 ଶତାବ୍ଦୀର ଆରମ୍ଭ ସୁଦ୍ଧା, ସାଂଘାଇ ଏବଂ ତିଆନଜିନ୍ ଭଳି ଉପକୂଳବର୍ତ୍ତୀ ବସତି ସହରଗୁଡ଼ିକରେ, ସ୍ୱେଟର ବୁଣା ଏକ ସାଧାରଣ ଅଭ୍ୟାସ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏକ ପ୍ରକାର ଫ୍ୟାଶନ୍।
ବସାଘର ଝରକା ତଳେ ନିଷ୍କ୍ରିୟ ଭାବରେ ବସିଥିବା ପଶମର ଏକ ବଲ, ଦୁଇଟି ବାଉଁଶ ଛୁଞ୍ଚି, ମହିଳାମାନଙ୍କ କାନ୍ଧରେ ଏମ୍ବ୍ରୋଡେରୀ ଧଳା ପରଦା ଦେଇ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକିତ ହେଉଛି, ଏହି ପ୍ରକାରର ଆରାମ ଏବଂ ନୀରବତା ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ। ସାଂଘାଇରେ, ପଶମ ସୂତାରେ ବିଶେଷଜ୍ଞ ଅନେକ ଦୋକାନରେ ଟେବୁଲ ଉପରେ ବସି ମାଷ୍ଟରମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ପଶମ ସୂତା କିଣୁଥିବା ମହିଳାଙ୍କୁ ବୁଣା କୌଶଳ ଶିକ୍ଷା ଦେଉଛନ୍ତି। ଧୀରେ ଧୀରେ, ହାତ ବୁଣା ସ୍ୱେଟର ମଧ୍ୟ ଅନେକ ମହିଳାଙ୍କ ପାଇଁ ଜୀବିକା ନିର୍ବାହର ଏକ ମାଧ୍ୟମ ପାଲଟିଛି। "କାର୍ଯ୍ୟରେ ଭଲ କାମ" ଧୀରେ ଧୀରେ "କେନ୍ଦ୍ରୀକରଣରେ ଭଲ କାମ" ବଦଳରେ ଆସିଗଲା, ଏବଂ ଜଣେ ମହିଳାଙ୍କ ଚତୁରତା ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସା ହୋଇଗଲା। ପୁରୁଣା ସାଂଘାଇ ମାସ କାର୍ଡରେ, ସର୍ବଦା ରଙ୍ଗୀନ ଚେଓଙ୍ଗସାମ୍ ଏବଂ ଏକ ଫମ୍ପା ପ୍ୟାଟର୍ନ ସହିତ ହାତ ବୁଣା ଧଳା ସ୍ୱେଟର ପିନ୍ଧିଥିବା ଜଣେ ପରମ୍-କେଶଯୁକ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀ ଥାଏ। ହାତ ବୁଣା ସ୍ୱେଟରର ଲୋକପ୍ରିୟତା ପଶମ ଶିଳ୍ପକୁ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ବିକଶିତ କରିଥିଲା। ଯୁଦ୍ଧ ବର୍ଷଗୁଡ଼ିକରେ ମଧ୍ୟ, ଅନେକ ଜାତୀୟ ଶିଳ୍ପକୁ ଉତ୍ପାଦନ ବନ୍ଦ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ପଶମ ଉତ୍ପାଦନ ଶିଳ୍ପ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ଭାବରେ ବଜାୟ ରଖିପାରିଥିଲା।
ପୋଷ୍ଟ ସମୟ: ଜୁଲାଇ-୧୯-୨୦୨୨
