نخ مخمل پس از جنگ تریاک به چین معرفی شد. در اولین عکس‌هایی که دیدیم، چینی‌ها یا رداهای چرمی (با انواع چرم در داخل و ساتن یا پارچه در خارج) یا رداهای نخی (در داخل و خارج) در زمستان می‌پوشیدند. همه آنها در وسط پارچه از جنس پنبه هستند)، چاق و تپل، به خصوص کودکان، مانند توپ‌های گرد. اولین افرادی که ژاکت بافتند، خارجی‌هایی بودند که به چین آمدند. به آرامی، بسیاری از زنان ثروتمند و شیک‌پوش نیز شروع به یادگیری بافت دستی کردند. با آغاز قرن بیستم، در شهرهای ساحلی مانند شانگهای و تیانجین، بافت ژاکت به یک رسم رایج تبدیل شده بود. نوعی مد.
یک گلوله پشم، دو سوزن بامبو، زیر پنجره اتاق نشیمن بیکار نشسته بودند، خورشید از میان پرده سفید گلدوزی شده بر شانه‌های زن می‌تابید، نوعی راحتی و آرامش غیرقابل توصیف. در شانگهای، بسیاری از مغازه‌های متخصص در نخ پشمی، استادانی دارند که روی میز می‌نشینند و مهارت‌های بافتنی را به زنانی که نخ پشمی می‌خرند، آموزش می‌دهند. به آرامی، ژاکت‌های بافتنی دست‌ساز نیز به وسیله‌ای برای امرار معاش بسیاری از زنان تبدیل شده است. "کار خوب در محل کار" به تدریج جایگزین "کار خوب در گلدوزی" شد و به تعریفی برای یک خانم به خاطر نبوغش تبدیل شد. در کارت‌های قدیمی ماه شانگهای، همیشه یک زن زیبا با موهای فر که یک چئونگسام رنگارنگ و یک ژاکت سفید بافتنی دست‌ساز با طرح توخالی پوشیده بود، وجود داشت. محبوبیت ژاکت‌های بافتنی دست‌ساز باعث شد صنعت پشم به سرعت توسعه یابد. حتی در سال‌های جنگ، بسیاری از صنایع ملی مجبور به توقف تولید شدند و صنعت تولید پشم به سختی می‌توانست به حیات خود ادامه دهد.
زمان ارسال: ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۲
