ຕົ້ນກຳເນີດຂອງເສື້ອກັນໜາວ

ບໍ່ວ່າຈະເປັນຜ້າໄໝ, ຜ້າລີນິນ ຫຼື ຜ້າຂົນສັດ, ພວກມັນລ້ວນແຕ່ຖືກທໍດ້ວຍເສັ້ນດ້າຍ ແລະ ເສັ້ນດ້າຍ. ເສື້ອກັນໜາວຖັກດ້ວຍມື ແລະ ການທໍຜ້າແມ່ນສອງຫັດຖະກຳທີ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ເມື່ອປຽບທຽບກັບເສື້ອກັນໜາວຖັກດ້ວຍມື ແລະ ຜ້າໄໝ ແລະ ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມອື່ນໆ, ພວກມັນມີຄວາມຍືດຫຍຸ່ນສູງ. ຜ້າໄໝ ແລະ ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມອື່ນໆຕ້ອງການສາມຂະບວນການຕັ້ງແຕ່ວັດຖຸດິບຈົນເຖິງເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມທີ່ສຳເລັດຮູບ: ການປັ່ນ, ການທໍຜ້າ ແລະ ການຫຍິບ; ເສື້ອກັນໜາວຖັກດ້ວຍມືຕ້ອງການສອງຂະບວນການຄື: ການປັ່ນ ແລະ ການທໍຜ້າ. ເມື່ອທໍຜ້າ, ນອກເໜືອໄປຈາກຂົນສັດ, ທ່ານພຽງແຕ່ຕ້ອງການເຂັມໄມ້ໄຜ່ບາງໆສອງສາມເຂັມ. ຖ້າຜະລິດຕະພັນທໍຜ້າເໝາະສົມກັບການຜະລິດຈຳນວນຫຼາຍ, ການທໍຜ້າກໍ່ເໝາະສົມກັບແຮງງານສ່ວນບຸກຄົນຫຼາຍກວ່າ.
ໃນທຸກໆລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ, ສັດທຸກຊະນິດເລີ່ມຫຼົ່ນຂົນ, ດຶງຂົນສັ້ນອອກໃນລະດູໜາວ ແລະ ປ່ຽນຂົນຍາວທີ່ປັບຕົວເຂົ້າກັບລະດູຮ້ອນ. ຄົນລ້ຽງແກະເກັບຂົນແກະທີ່ຫຼົ່ນ, ລ້າງ ແລະ ຕາກໃຫ້ແຫ້ງ. ໃນຂະນະທີ່ລ້ຽງສັດ, ຄົນລ້ຽງແກະນັ່ງຢູ່ເທິງກ້ອນຫີນ ແລະ ເບິ່ງແກະກິນຫຍ້າ ໃນຂະນະທີ່ບິດຂົນແກະເປັນເສັ້ນບາງໆ. ເສັ້ນບາງໆເຫຼົ່ານີ້ສາມາດໃຊ້ເພື່ອທໍຜ້າຫົ່ມ ແລະ ຜ້າສັກ, ແລະ ຈາກນັ້ນປັ່ນພວກມັນ. ຫຼັງຈາກລະອຽດແລ້ວ, ທ່ານສາມາດທໍຜ້າຂົນສັດໄດ້. ມື້ໜຶ່ງ, ລົມທິດເໜືອພັດແຮງຂຶ້ນ ແລະ ອາກາດກໍ່ໜາວເຢັນ. ຄົນລ້ຽງແກະຄົນໜຶ່ງ, ບາງທີອາດເປັນທາດ, ບໍ່ມີເສື້ອຜ້າຜ້າສັກເພື່ອປ້ອງກັນຄວາມໜາວ. ລາວໄດ້ພົບກິ່ງໄມ້ສອງສາມກິ່ງ ແລະ ພະຍາຍາມມັດຂົນແກະໄວ້ໃນມືຂອງລາວເປັນຕ່ອນໆ. ສິ່ງທີ່ສາມາດພັນອ້ອມຕົວເພື່ອປ້ອງກັນຄວາມໜາວ, ແລະ ໃນທີ່ສຸດລາວກໍ່ພົບເຄັດລັບ, ດັ່ງນັ້ນລາວຈຶ່ງມີເສື້ອກັນໜາວໃນພາຍຫຼັງ.