منشأ ژاکت

چه پارچه‌های ابریشمی، کتانی یا پشمی باشند، همه با تار و پود بافته می‌شوند. ژاکت‌های بافتنی دستباف و بافندگی دو صنعت کاملاً متفاوت هستند. در مقایسه با ژاکت‌های بافتنی دستباف و ابریشم و سایر لباس‌ها، انعطاف‌پذیری زیادی دارند. ابریشم و سایر لباس‌ها از مواد اولیه تا لباس‌های آماده به سه فرآیند نیاز دارند: ریسندگی، بافندگی و دوخت؛ ژاکت‌های بافتنی دستباف به دو فرآیند نیاز دارند: ریسندگی و بافندگی. هنگام بافت، علاوه بر پشم، فقط به چند بامبوی نازک و سوزن نیاز دارید. اگر محصولات بافته شده برای تولید انبوه مناسب‌تر هستند، بافندگی برای کار انفرادی مناسب‌تر است.
هر فصل بهار، انواع حیوانات شروع به ریزش مو می‌کنند، پشم‌های کوتاه را در زمستان از بین می‌برند و موهای بلند را جایگزین آن می‌کنند که با تابستان گرم سازگار است. چوپانان پشم ریخته شده را جمع می‌کردند، آن را می‌شستند و خشک می‌کردند. هنگام چرا، چوپان روی سنگ می‌نشست و گوسفندان را تماشا می‌کرد که علف می‌خورند و پشم را به نوارهای نازک می‌پیچیدند. از این نوارهای نازک می‌توان برای بافتن پتو و نمد استفاده کرد و سپس آنها را ریسید. پس از ریسیدن، می‌توانید پشم ببافید. روزی، باد شمال قوی‌تر می‌شد و هوا سرد می‌شد. چوپانی، شاید یک برده، لباس نمدی برای جلوگیری از سرما نداشت. او چند شاخه پیدا کرد و تمام تلاش خود را کرد تا پشم را در دست خود به قطعاتی گره بزند. چیزی که بتوان آن را دور بدن پیچید تا از سرما جلوگیری کند و با گشتن، بالاخره ترفند را پیدا کرد، بنابراین بعداً ژاکت را به دست آورد.